خط داستانی
برای تدریس به دستهای از استفادهکنندگان صندلی چرخدار درباره فیلمسازی مأمور میشود، جِیسپر نوروتیک، مقداری بیش از آنچه انتظار داشت، را به دست میآورد. شاگردان او به نظر میرسد از موضوعش بیشتر میدانند؛ از کار او با احساسات اجتماعی واقعگرا دلسرد نیستند؛ و هر پیشنهاد او را با بیتفاوتی خالی و آشنا با جهان خیابانی نوجوانان پاسخ میدهند. پرسشها درباره پروژههای فراگیری با رفتارهای فِهگرا، نگرشهای خودتخریبی در جامعه معلولان و پوچی صنعت فیلم—همه با چشمکی زیرک و رشادی از خود-طعنه. نوشته شده توسط اَفافاف
