جو جونز

جاناتان دیوید ساموئل جونز (7 اکتبر 1911 - 3 سپتامبر 1985) درامر جاز آمریکایی بود. جونز که رهبر گروه و پیشگام در سازهای کوبه ای جاز بود، از سال 1934 تا 1948 بخش ریتم ارکستر کنت بیسی را لنگر انداخت. او گاهی اوقات به عنوان پاپا جو جونز شناخته می شد تا او را از درامر جوانتر فیلی جو جونز متمایز کند.

جونز که در شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده به دنیا آمد، به آلاباما نقل مکان کرد و در آنجا نواختن چندین ساز از جمله ساکسیفون را آموخت.پیانو و درامز او تا زمانی که در اواخر دهه 1920 به گروه والتر پیج، شیاطین آبی در اوکلاهاما سیتی پیوست، به عنوان درامر و رقصنده در کارناوال کار کرد. او در سال 1931 با لوید هانتر ترومپتز سرنادرز ضبط کرد و بعداً در سال 1934 به گروه پیانیست کنت بیسی پیوست. جونز، بیسی، گیتاریست فردی گرین و نوازنده بیس والتر پیج گاهی اوقات به عنوان یک "بخش ریتم تمام آمریکایی" نامیده می شدند، یک تیم ایده آل. جونز دو سال استراحت کوتاهی کردهنگامی که او در ارتش بود، اما او تا سال 1948 با Base باقی ماند. او در Jazz در مجموعه کنسرت های فیلارمونیک شرکت کرد.

او یکی از اولین درامرهایی بود که استفاده از برس را بر روی درام ترویج کرد و نقش زمان‌سنجی را از درام باس به سنج های-هت تغییر داد. جونز تأثیر زیادی بر درامرهای بعدی مانند بادی ریچ، کنی کلارک، روی هاینز، مکس روچ و لویی بلسون داشت. او همچنین در چندین فیلم بازی کرد، که بیشتر آنها نوتا هستندبا موزیکال کوتاه Jammin' the Blues (1944).

جونز در سال های بعد به طور منظم در کلوپ جاز وست اند در شماره 116 و برادوی در شهر نیویورک اجرا می کرد. این اجراها عموماً توسط سایر درامرها مانند مکس روچ و روی هاینس به خوبی حضور داشتند. جونز علاوه بر مهارتش در نوازندگی درام، به خاطر خلق و خوی تندخو و جنگجویانه اش نیز شهرت داشت. یکی از نمونه های معروف خلق و خوی تحریک پذیر او در بهار سال 1936 بود، در یک جلسه جم درباشگاه رنو در کانزاس سیتی. یک چارلی پارکر جوان در حال تلاش برای نواختن یک تک نوازی بداهه بود، اما مسیر تغییر آکورد را از دست داد. جونز به نشانه تحقیر، سنج را از کیت طبل خود روی زمین نزدیک پای پارکر انداخت تا او را مجبور به ترک صحنه کند.

برخلاف سبک رایج درام جاز که با کوبیدن مکرر و بلند درام باس توسط Gene Krupa در هر ضرب نمونه، جونز اغلب نواختن درام باس را به کلی حذف می کرد. جونز آلبنابراین به ریتم سواری بر روی کلاه های-هت ادامه داد، در حالی که به طور مداوم باز و بسته می شد به جای این که تمرین معمول فقط در هنگام بسته بودن ضربه زدن به آن باشد. سبک جونز بر تمایل نوازنده موسیقی جاز مدرن به نواختن ریتم های زمان سنج روی سنج تأثیر گذاشت که امروزه به عنوان سنج سواری شناخته می شود.

در سال 1979، جونز به دلیل مشارکت در میراث موسیقی بیرمنگام، آلاباما، به تالار مشاهیر جاز آلاباما معرفی شد. جونز دریافت کننده 1985 بودکمک هزینه تحصیلی کارشناسی ارشد جاز آمریکایی که توسط بنیاد ملی هنر اعطا شده است.

زندگی نامه او (همانطور که به آلبرت موری گفته شد)، با عنوان Rifftide: The Life and Opinions of Papa Jo Jones و بر اساس گفتگوهای جونز و موری رمان نویس از سال 1977 تا قبل از مرگ جونز در سال 1985، پس از مرگ در سال 2011 توسط انتشارات دانشگاه مینه سوتا منتشر شد.

او که در سال‌های آخر عمرش با نام پاپا جو جونز شناخته می‌شود، گاهی اوقات با آنوت اشتباه گرفته می‌شوددرامر جاز تأثیرگذار او، فیلی جو جونز. این دو تنها به فاصله چند روز فوت کردند.

جونز در سن 73 سالگی بر اثر ذات الریه در شهر نیویورک درگذشت.

منبع: مقاله «جو جونز» از ویکی‌پدیا به زبان انگلیسی، دارای مجوز CC-BY-SA 3.0.